Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen

maandag 7 september 2020

Het Broeikaseffect - transformatie / The Greenhouse effect - Transformation.

 



De Binnenwereld / The Inner world.


In het vorige blogbericht was te zien hoe de ingezaaide installatie was uitgegroeid tot een hennepbos waarin het groen van de bladeren een allesoverheersende plek in nam. Een deel van de kunstwerken van de basis installatie was niet meer zichtbaar. Wat nog wel zichtbaar was, was een gevolg van ingrepen door mij in het groeiproces. 

Groei was alles bepalend tot ongeveer drie maanden na het inzaaien. Waar op veel plekken de groei nog niet te stuiten was, begon er op andere plaatsen een tweede spoor te ontstaan. Volgroeide hennepplanten begonnen aan de onderzijde blad te verliezen. Stammen werden zichtbaar waardoor een heel nieuw lijnenspel tevoorschijn kwam.

The previous blog post showed how the seeds that had been sown had grown into a hemp forest in which the green of the leaves was dominant. Some of the artworks of the basic installation were no longer visible. What was still visible was a result of interventions by me in the growth process.

Growth was decisive until about three months after sowing. Where in many places the growth could not yet be stopped, in other places a second track began to emerge. Full grown hemp plants started to lose leaves on the underside. Trunks became visible, revealing a whole new interplay of lines.







Door het wegvallen van de bladeren kreeg het licht weer kans om de grond te bereiken. Dit bood mij de kans om nieuwe plekken in te zaaien. Verval van het oude en groei van het nieuwe kwamen zo naast elkaar te staan.

The disappearance of the leaves gave the light a chance to reach the ground again. This gave me the opportunity to sow new places. Decline of the old and growth of the new thus came together.







Ook de geïntegreerde kunstwerken kwamen letterlijk in een ander licht te staan.

The integrated artworks were also literally put in a different light.












De buitenwereld / The Outer world.


Hoe anders is de dynamiek aan de buitenkant van de installatie. De bovenkant van de hennepplanten is nog volop in ontwikkeling. Waar eerst alle energie in de groei ging zitten gaat nu alle aandacht naar de ontwikkeling van zaden. Een waar paradijs voor de mussen is ontstaan. Het is dan ook vaak gezellig druk in het bos wat van boven gezien een woeste uitstraling heeft gekregen.

How different the dynamics are on the outside of the installation. The top of the hemp plants is still under development. Where all the energy used to be in growth, now all attention is focused on the development of seeds. A true paradise for the sparrows has emerged. It is therefore often pleasantly busy in the forest, which has a fierce appearance seen from above.







Nieuwe verbinding / New connection.


Als onderdeel van de installatie heb ik op een gegeven moment een boom met kunstwerken geplaatst. Deze boom stond buiten de dynamiek van het hennepbos en ik had nog geen idee hoe dit bij elkaar moest komen. Uiteindelijk wisten topzware hennepplanten zelf de verbinding te leggen.

At one point, as part of the installation, I placed a tree with artworks. This tree was beyond the dynamics of the hemp forest and I had no idea how this was to come together. In the end, top-heavy hemp plants managed to make the connection themselves.
















zaterdag 28 december 2019

Essentie, een tussenstand / Essence, an interlude.


De zoektocht naar de essentie is voor mij de belangrijkste reden om kunst te maken. Datgene wat ik zoek ben ik Het Oerlandschap gaan noemen. Het daadwerkelijk vinden is waarschijnlijk te hoog gegrepen. Dit is voor weinigen weggelegd. Voor mij volstaat het om op de juiste weg te zijn en voortdurend dichter bij de essentie, het Oerlandschap, te komen.
Het Panta Rei project wat ik vijf jaar geleden ben begonnen heeft de weg naar het Oerlandschap duidelijker gemaakt. Zoals het er nu voorstaat kan ik twee sporen herkennen die echter niet los van elkaar te zien zijn. Het eerste spoor is het herstellen en versterken van mijn natuurlijke staat. Het direct werken met de elementen aarde, water, lucht en vuur is hierbij een belangrijk hulpmiddel gebleken. Het tweede spoor is het accepteren van de aanwezigheid en het belang van het ondefinieerbare, het onderbewuste. Dat waar geen woorden meer voor zijn. Kunst is voor mij een manier om dit te benaderen.
Beide sporen worden in de onderstaande serie kunstwerken door de materie vertegenwoordigd. Een mooi symbool voor het herstel van de natuurlijke staat is voor mij de kalk die in het Panta Rei project een belangrijke plek in mijn werk heeft ingenomen. De kalk wordt met veel geweld door de mens uit een berg gesloopt. Het wordt gebrand en moet uiteindelijk onder water, in een emmer bewaard worden om voor de mens bruikbaar te blijven. Echter zodra de kalk weer "losgelaten" wordt en aan de elementen wordt blootgesteld, dan gaat het weer CO2 opnemen en keert terug naar zijn natuurlijke staat, steen. Onbenoembare materie vind ik op het strand. Zwarte brokken komend van de zeebodem die voor mij niet te definiëren zijn en die het maar moeilijk vinden om boven water intact te blijven. Soms lukt dit en kan ik ze gebruiken in een kunstwerk.  En mocht er dan alsnog een brokje of een velletje vanaf komen, dan wordt je beloond met een intens diepe zwart.

Searching essence is the most important reason for me to make art. What I am looking for I call the Primeval Landscape. Actually reaching this goal is probably beyond my reach. Heading in the right direction, however, getting closer and closer to the essence, the Primeval Landscape, is a worthwile pursuit in itself.
The Panta Rei project I started five years ago made the path to the Primeval Landscape clearer to me. As of now I identified two clear tracks. However, they are not entirely distinct. The first track is restoring and strenghtening my attunement to nature. Directly working with the elements earth, water, fire and air proved to be very helpful. The second track is accepting the presence of the undefined, the subconsious; a world beyond words. For me, art is a way to approach this world.
Both tracks are represented in the artworks below. A nice symbol of the restoration of the natural state, my attunement to nature, is lime. Lime became the most important kind of matter for me during the Panta Rei project. The lime I use is violently removed from a mountain, then burned. To remain servicable for mankind it is kept in a bucket, submerged in water. But once the lime is "released" and exposed to the elements again, it will starts to absorb CO2 once more and return to its natural state, which is stone.
Undefined matter I find on the beach. Black lumbs coming from the bottom of the sea. Out of the water they dry and struggle to remain in one piece. Sometimes they succeed and; such lumps I can use in a work of art. And should small grains or flakes come off, a beatiful deep black will be laid bare.


56x22x9 cm.

56x22x9cm.

33x39x6 cm.

33x39x6 cm.

41x34x6 cm.

41x34x6 cm.


56x50x9 cm.



56x50x9 cm.








vrijdag 12 april 2019

Panta Rei en de weg naar het Oerlandschap.




Het Panta Rei project is inmiddels een kleine vijf jaar onderweg. Vanuit de behoefte om een overzicht van deze reis te delen is de voorstelling: "Panta Rei en de weg naar het Oerlandschap" ontstaan. Wat begon als een lezing is doorgegroeid naar een totaalkunstwerk waarin het verhaal van de reis werd verweven met poëzie en audiovisuele improvisaties. De voorstelling vond plaats op 24 maart in het TheaterHuis in Noordwijk. Onderstaande blog verteld het verhaal van Panta Rei in muziek, beeld en poëzie. De muziek en video is van Dre Bom en Dirk Janssens. De poëzie is van Rik van Leeuwen, met uitzondering van het openingsgedicht. Dat heb ik zelf geschreven.



Stars explode and mountains melt,
creation shifts, the flow is felt.
As space and time are torn and worn,
Life persists, new rocks are born.







Alles stroomt. Het water in de zeeën, rivieren en kanalen stroomt, en ook stroomt het water in de dingen die groeien; in de planten en de bomen en in de lichamen die rondlopen, kruipen, zwemmen en vliegen. Ook de lichamen zelf stromen; ze stromen in zwermen, scholen, en menigten door zeeën, bossen en straten.





Het landschap stroomt eveneens. Vegetatie bloeit en verdort met de seizoenen; zandduinen rollen voort als golven op zee; bergen verrijzen uit en verzinken in gloeiende dieptes; steden groeien en veranderen, onderhevig aan politieke en economische schommelingen.




Van gedachten in de geest wordt ook gezegd dat ze zich in een stroom voordoen. Nooit laat een idee. een gevoel of een waarneming zich vasthouden; ze glibberen tussen je vingers door en laten slechts een indruk achter.Alles stroomt en niets staat stil. Je vraagt het moment: 'Zal het nooit meer hetzelfde zijn?'. Maar het moment is inmiddels in iets anders verandert. Wie was het die de vraag stelde?

Alles stroomt, daar valt niet aan te ontkomen. Dus proberen we de stroom tenminste naar onze hand te zetten. We bouwen kanalen voor het water, reservaten voor de dieren, grenzen voor de mensen, paradigma's voor de gedachten. Is het mogelijk voor een mens om de stroom. al is het maar voor héél even, zijn eigen gang te laten gaan?











Er is iets aangebroken. Niemand weet en ieder luistert.
Verenigende druppels, wij, samen in de zwellende stilte.

Ik luister en ik hoor... gegalm, geruis, geschal. Muziek?

Ik hoor het brandende verdrinken van de eeuwigheid.


De pijn en vervoering van het tijdelijke heeft ons beet.

Een zwart gat opent zich als om te schreeuwen,

maar braakt een grijs mengsel van eindeloze kleuren.

Ik voel stroom al aan ons trekken. Zal het altijd anders zijn?

Ik voel de stroom mij al vervormen. Zal ik iemand anders zijn?

Vormloze herinneringen… rauwe, rode ogen…
Wervelende woorden en spartelende armen…
Twee radeloze longen… vullen zich met zout.

Ik ben de storm, de onderstroom, het kolkend grijze wolkendek.
Mijn botten breken en vergruizen, maar ze groeien altijd terug.
Ik ben de bruisend zwarte leegte in je hoofd, wanneer je slaapt.
Mijn botten breken en vergruizen, maar ze groeien altijd terug.
Ze groeien terug in nieuwe vormen; nieuwe vormen stutten mij.
Ze groeien terug als nieuwe stormen, nieuwe normen, nieuwe stijl.  
































Ik zit in een doos. Buiten gonst de wereld.
De muren lispelen als ik ze streel, en zenden

kietelende vlagen van verbijsterende vragen.

Het water in mij; zo vreemd, hoe het zich wendt
wanneer ik mij door de droge dagen duw.

Driftig schud ik mijn hoofd en alles wordt pluizig,
en nieuwe combinaties van oude dingen ontstaan.
Verboden vruchten die aan lantaarnpalen groeien,
en blauwe aders, met zwarte wortels vervlochten.

Bijten. Sommige dingen kunnen bijten.
Ook ik kan bijten. Soms wil ik bijten.
Onder mijn bed; een razend wild beest
wil een krater in mijn borstkas slaan.

Alle kracht verlaat mij en ik word als een weekdier.
Ik glibber tussen kieren en spleten, op zoek naar…
Naar wat? Ik weet het niet. Ik hoef het niet te weten.
Ik glibber ongestoord voort, op zoek naar iets.

Vergetelheid sijpelt door het plafond, en ik drink de vergetelheid.
Een pot vol vlindervleugels staat op de plank in het verlaten huis,
en verloren kunstobjecten roesten in het zwarte slijk.
Er zijn zoveel dingen die we vergeten.

De poort opent zich; dit is de hemel. Ik ben een beetje teleurgesteld.
Ik begin te dromen van een enorme, donkere, onderaardse kamer.
Hier kan ik gekristalliseerde stilte delven.
Ik maak een vuur van zwarte wortels; geurige vlammen springen op,
en krakende barsten beginnen te groeien.

Ik zit bij het vuur en laat het onmetelijke plafond op mij neerkomen.
Ik zit in een doos. Buiten gonst de snelweg.
Het grijze water onder de brug trekt mij met zich mee

in een diepe, natte dans naar het donkere hart van het meer.












































Alles omarmt alles, en alles probeert alles te bijten.
De zon zakt, mijn bloesem valt in het duister, en ik sterf.

Bloemen groeien uit mijn ogen; ze zijn blind voor de sterren,

maar kennen dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.


En alle vormen gaan ten onder in een zee van vrije tijd,

en alles schreeuwt het brandende verdrinken van de eeuwigheid. 














































En de rivier stroomt verder.









dinsdag 22 mei 2018

Wachters / Guardians.


De uitnodiging kwam uit het niets. Eind vorig jaar, na afloop van een sjamanistisch weekend kwam een van de deelnemers naar me toe en zei: "Ik beheer een stuk land in Zuid-Spanje en heb het gevoel dat jij daarheen moet komen om iets te maken". Enigszins overdondert werd ik weer opgeslokt door de afscheidsrituelen. Er was één zin die was blijven hangen: "Een altaar voor de aarde".
In de week die volgde was er veel om te laten bezinken om vervolgens te gaan onderzoeken waar ik voor was uitgenodigd, met in mijn achterhoofd dat het ook niets kon worden. Het landschap waarin ik terecht zou komen zag er verpletterend uit. Een Oerlandschap op aarde waar ik me gelijk door aangetrokken voelde.

Na enige tijd heb ik weer contact gemaakt om duidelijk te krijgen wat nu eigenlijk de bedoeling was.
Concrete plannen waren er niet, de uitnodiging was puur gevoelsmatig. Dit, samen met de aantrekkingskracht die het landschap op mij uitoefende, was de basis waarop we dit avontuur zijn aangegaan.

The invitation came out of the blue. December last year, at the end of a shamanistic weekend, one of the participants came to me and said: "I own a piece of land in Southern Spain and I have the feeling that you must come there and make something." Somewhat befuddled, I returned to saying my farewells to my fellow participants. Yet there was one sentence that stuck in my mind: "An altar for the Earth".
In the following week there was a lot to absorb, but after a while I started to investigate what the invitation was about, keeping in mind that it could turn out to be nothing. The landscape I would end up in was devastating. A Primordial Landscape on earth that I was immidiatly attracted too.

After a while I got in touch to get a clearer picture of what the offer entailed.  It turned out that there was no clear plan, as the invitation was purely intuïtive. This, along with the attraction that the landscape had on me, became the base of this adventure.



























Dat de reis doorging was nu duidelijk. Wat er ging gebeuren absoluut niet. Het spoor liep via de materie. Ik wist dat ik in ieder geval met kalk wilde gaan werken. Het landschap riep het op en de kalk waarmee ik de afgelopen jaren veel gewerkt heb komt uit Spanje. Een emmer kalk is echter niet iets wat je in het vliegtuig meeneemt. Daarnaast zijn de natuurlijke materialen waarmee ik werk niet in het reguliere bouwcircuit verkrijgbaar. Mijn leverancier in Nederland kon mij echter in contact brengen met een Duitse architecte in Zuid-Spanje die mij de kalk kon leveren. En alsof het zo moest zijn, woonde zij precies op de route van het vliegveld naar de locatie waar ik zou gaan werken.
Bij het bezoeken van haar website kwam ik erachter dat zij een natuurlijke manier van bouwen had ontwikkeld. Hierbij maakt zij gebruik maakt van bouwstenen gemaakt van klei en hennep: http://cannabric.com/ 
Dit inspireerde mij. Zowel klei als hennep zijn sinds 2003 vaste materialen in mijn atelier en duiken dan ook regelmatig op in het Oerlandschap. Mij werd duidelijk dat ik met deze stenen wilde werken.

It had become clear that the journey was going to happen. The concrete details were still very much unclear, however. My modus operandi would be informed by the matter; at any rate, I knew that I wanted to work with lime. The landscape called for it, and the lime with which I had frequently worked in the past few years originates from Spain. A bucket of lime, however, is not something that you can bring on a plane. Aside from this, the natural materials with which I work can not be obtained from the regular building circuit. Luckily my supplier in the Netherlands could bring me into contact with a german architect in South-Spain, who would be able to supply me with lime. And, as if it was meant to be, she happened to live exactly on the route from the airport to our destination. On visiting her website I found out that she has developed a natural method of building, using bricks bade of clay and hemp: http://cannabric.com/ 
This inspired me. Both clay and hemp have been a staple of my artistic materials since 2003, and are used regularly in my Primordial Landscapes. It became clear to me that I wanted to work with these bricks.




























Het bezoek aan de locatie waar deze stenen gemaakt worden was een avontuur op zich. De bergen in dit deel van Spanje lenen zich uitstekend om grotten in uit te graven. De klei die hierbij vrijkomt kan weer gebruikt worden om de cannabrics te maken. Het kantoor/showroom bevind zich in een zelfgegraven grotten complex waarin we een uitgebreide rondleiding kregen. De gebruikte natuurlijke materialen werden op een haast sacrale wijze gepresenteerd.

Visiting the location where the bricks were manufactured was an adventure in and of itself. The mountains in this part of Spain are very suitable for digging caves in. The clay that is extracted in the process can be reused to manufacture the aforementioned "cannabrics". The office/showroom of the company was located in a self-dug cave system, through which we received an extensive tour. The natural matters used were presented to us with near-sacred reverence.























































Wachters van de Aarde / Guardians of the Earth.






Het concept van de Wachters is ontstaan in 2007 tijdens een locatieproject in Noordwijk. Het idee destijds was dat er een netwerk zou ontstaan tussen de plaatsen op aarde waar ik werkte. De werken die bij dit project ontstonden konden niet blijven staan maar het idee werd voortgezet in de workshop "Binding met de Aarde". Natuurlijke materie als zand, klei of een humuslaag van een workshoplocatie werd meegenomen om een plek te krijgen in de kunstwerken op de volgende locatie.
De eerste Wachter die een permanente plek inneemt is de "Boswachter". Terwijl de elementen op hem inwerken, houdt hij een oogje in het zeil in het Piet Florisdal in Noordwijk. Elk jaar ga ik daar een paar dagen aan het werk om de "Boswachter" door te laten groeien. Over de ontwikkeling van deze Wachter heb ik een blogbericht geschreven.

http://oerlandschap.blogspot.nl/2017/05/de-boswachter-forester.html

The concept of The Guardians came to be in 2007, during a local project in Noordwijk. The idea at the time was that a network would be formed between places on earth where I had worked. The works that came to be during the project could not persist, but the general idea was continued in the workshop "Connecting with the Earth". Natural matter such as sand, clay, and the humus on a workshop site were brought to receive a place in the artworks of the next location. The first Guardian to receive a permanent place is "The Forester". While the elements impinged on him, he keeps watch at the Piet Florisdal in Noordwijk. Every year I go there for a few days to further his development. I have previously written about the Forester's development in the following blogpost.

http://oerlandschap.blogspot.nl/2017/05/de-boswachter-forester.html



De Spaanse Wachters / The Spanish Guardians.


Zodra het Spaanse avontuur vaste vorm begon te krijgen, voelde ik dat het hier om een nieuwe Wachter zou kunnen gaan. Nadat ik uiteindelijk de definitieve plek had gevonden en aan het werk ging, bleek het om twee Wachters te gaan die gelijktijdig uit de aarde groeiden. De reacties na afloop waren zodanig dat ik de werken vol vertrouwen los kon laten om weer terug te reizen naar Nederland.

As soon as the Spanish adventure attained a solid form, I felt I might be having a new Guardian on hands. After I had found the right spot, and began to work, it turned out to be two Guardians that were growing from the earth simultaneously. The reactions that they received afterwards were such that I could confidently let go of the works, to return to the Netherlands.