dinsdag 22 mei 2018

Wachters / Guardians.


De uitnodiging kwam uit het niets. Eind vorig jaar, na afloop van een sjamanistisch weekend kwam een van de deelnemers naar me toe en zei: "Ik beheer een stuk land in Zuid-Spanje en heb het gevoel dat jij daarheen moet komen om iets te maken". Enigszins overdondert werd ik weer opgeslokt door de afscheidsrituelen. Er was één zin die was blijven hangen: "Een altaar voor de aarde".
In de week die volgde was er veel om te laten bezinken om vervolgens te gaan onderzoeken waar ik voor was uitgenodigd, met in mijn achterhoofd dat het ook niets kon worden. Het landschap waarin ik terecht zou komen zag er verpletterend uit. Een Oerlandschap op aarde waar ik me gelijk door aangetrokken voelde.

Na enige tijd heb ik weer contact gemaakt om duidelijk te krijgen wat nu eigenlijk de bedoeling was.
Concrete plannen waren er niet, de uitnodiging was puur gevoelsmatig. Dit, samen met de aantrekkingskracht die het landschap op mij uitoefende, was de basis waarop we dit avontuur zijn aangegaan.

The invitation came out of the blue. December last year, at the end of a shamanistic weekend, one of the participants came to me and said: "I own a piece of land in Southern Spain and I have the feeling that you must come there and make something." Somewhat befuddled, I returned to saying my farewells to my fellow participants. Yet there was one sentence that stuck in my mind: "An altar for the Earth".
In the following week there was a lot to absorb, but after a while I started to investigate what the invitation was about, keeping in mind that it could turn out to be nothing. The landscape I would end up in was devastating. A Primordial Landscape on earth that I was immidiatly attracted too.

After a while I got in touch to get a clearer picture of what the offer entailed.  It turned out that there was no clear plan, as the invitation was purely intuïtive. This, along with the attraction that the landscape had on me, became the base of this adventure.



























Dat de reis doorging was nu duidelijk. Wat er ging gebeuren absoluut niet. Het spoor liep via de materie. Ik wist dat ik in ieder geval met kalk wilde gaan werken. Het landschap riep het op en de kalk waarmee ik de afgelopen jaren veel gewerkt heb komt uit Spanje. Een emmer kalk is echter niet iets wat je in het vliegtuig meeneemt. Daarnaast zijn de natuurlijke materialen waarmee ik werk niet in het reguliere bouwcircuit verkrijgbaar. Mijn leverancier in Nederland kon mij echter in contact brengen met een Duitse architecte in Zuid-Spanje die mij de kalk kon leveren. En alsof het zo moest zijn, woonde zij precies op de route van het vliegveld naar de locatie waar ik zou gaan werken.
Bij het bezoeken van haar website kwam ik erachter dat zij een natuurlijke manier van bouwen had ontwikkeld. Hierbij maakt zij gebruik maakt van bouwstenen gemaakt van klei en hennep: http://cannabric.com/ 
Dit inspireerde mij. Zowel klei als hennep zijn sinds 2003 vaste materialen in mijn atelier en duiken dan ook regelmatig op in het Oerlandschap. Mij werd duidelijk dat ik met deze stenen wilde werken.

It had become clear that the journey was going to happen. The concrete details were still very much unclear, however. My modus operandi would be informed by the matter; at any rate, I knew that I wanted to work with lime. The landscape called for it, and the lime with which I had frequently worked in the past few years originates from Spain. A bucket of lime, however, is not something that you can bring on a plane. Aside from this, the natural materials with which I work can not be obtained from the regular building circuit. Luckily my supplier in the Netherlands could bring me into contact with a german architect in South-Spain, who would be able to supply me with lime. And, as if it was meant to be, she happened to live exactly on the route from the airport to our destination. On visiting her website I found out that she has developed a natural method of building, using bricks bade of clay and hemp: http://cannabric.com/ 
This inspired me. Both clay and hemp have been a staple of my artistic materials since 2003, and are used regularly in my Primordial Landscapes. It became clear to me that I wanted to work with these bricks.




























Het bezoek aan de locatie waar deze stenen gemaakt worden was een avontuur op zich. De bergen in dit deel van Spanje lenen zich uitstekend om grotten in uit te graven. De klei die hierbij vrijkomt kan weer gebruikt worden om de cannabrics te maken. Het kantoor/showroom bevind zich in een zelfgegraven grotten complex waarin we een uitgebreide rondleiding kregen. De gebruikte natuurlijke materialen werden op een haast sacrale wijze gepresenteerd.

Visiting the location where the bricks were manufactured was an adventure in and of itself. The mountains in this part of Spain are very suitable for digging caves in. The clay that is extracted in the process can be reused to manufacture the aforementioned "cannabrics". The office/showroom of the company was located in a self-dug cave system, through which we received an extensive tour. The natural matters used were presented to us with near-sacred reverence.























































Wachters van de Aarde / Guardians of the Earth.






Het concept van de Wachters is ontstaan in 2007 tijdens een locatieproject in Noordwijk. Het idee destijds was dat er een netwerk zou ontstaan tussen de plaatsen op aarde waar ik werkte. De werken die bij dit project ontstonden konden niet blijven staan maar het idee werd voortgezet in de workshop "Binding met de Aarde". Natuurlijke materie als zand, klei of een humuslaag van een workshoplocatie werd meegenomen om een plek te krijgen in de kunstwerken op de volgende locatie.
De eerste Wachter die een permanente plek inneemt is de "Boswachter". Terwijl de elementen op hem inwerken, houdt hij een oogje in het zeil in het Piet Florisdal in Noordwijk. Elk jaar ga ik daar een paar dagen aan het werk om de "Boswachter" door te laten groeien. Over de ontwikkeling van deze Wachter heb ik een blogbericht geschreven.

http://oerlandschap.blogspot.nl/2017/05/de-boswachter-forester.html

The concept of The Guardians came to be in 2007, during a local project in Noordwijk. The idea at the time was that a network would be formed between places on earth where I had worked. The works that came to be during the project could not persist, but the general idea was continued in the workshop "Connecting with the Earth". Natural matter such as sand, clay, and the humus on a workshop site were brought to receive a place in the artworks of the next location. The first Guardian to receive a permanent place is "The Forester". While the elements impinged on him, he keeps watch at the Piet Florisdal in Noordwijk. Every year I go there for a few days to further his development. I have previously written about the Forester's development in the following blogpost.

http://oerlandschap.blogspot.nl/2017/05/de-boswachter-forester.html



De Spaanse Wachters / The Spanish Guardians.


Zodra het Spaanse avontuur vaste vorm begon te krijgen, voelde ik dat het hier om een nieuwe Wachter zou kunnen gaan. Nadat ik uiteindelijk de definitieve plek had gevonden en aan het werk ging, bleek het om twee Wachters te gaan die gelijktijdig uit de aarde groeiden. De reacties na afloop waren zodanig dat ik de werken vol vertrouwen los kon laten om weer terug te reizen naar Nederland.

As soon as the Spanish adventure attained a solid form, I felt I might be having a new Guardian on hands. After I had found the right spot, and began to work, it turned out to be two Guardians that were growing from the earth simultaneously. The reactions that they received afterwards were such that I could confidently let go of the works, to return to the Netherlands.






























zaterdag 17 maart 2018

Nieuwe Rotsen / New Rocks




"Land van de krakende klei", 100-120cm.


Barsten en brokstukken / Cracks and Fragments.


Door het werken met de elementen heb ik een grote voorliefde gekregen voor natuurlijk gevormde barsten en brokstukken. De door rivieren en vulkanen gevormde barsten in de aarde, de van bergen afgebroken rotsblokken, de barsten in boomstammen en ga zo maar door. In het Oerlandschap heb ik regelmatig gewerkt met het barsten van drogende klei. Ik weet dan wel dat de klei gaat barsten maar niet hoe. Een onzekerheid waar ik me prettig bij voel.
In de kunst zijn ook vele mooie barsten ontstaan. Een van de mooiste is voor mij "The crack within where the light comes in" van Leonard Cohen in het nummer "Anthem"


Door de jaren heen is dit nummer regelmatig een inspiratie voor mij geweest. Zo ook in de serie "Leileven", een serie werken ontstaan uit de oude dakleien van de St Jeroenkerk in mijn woonplaats Noordwijk. 

Bij twee werken uit deze serie heb ik letterlijk de titel van Leonard Cohen overgenomen.

Working with the elements has given me a great predilection for natural shaped cracks and fragments. Cracks formed by rivers and vulcanoes, boulders separated from mountains, cracks in tree-trunks, the examples are endless. In my Primeval Landscape I worked a lot with the unpredictable cracks that appear in clay as it dries. I only know that the clay is going to crack, but I don't know how. I find this element of uncertainty pleasing. Cracks have featured prominently within art. For me, one off the most beautiful cracks in art is "The crack within where the light comes in" from Leonard Cohen in the song "Anthem"



Through the years this song has been an inspiration for me. Also in the series "Slate Life". These works are formed from the old roof-slates of the St Jeroens-church in my hometown Noordwijk.

For two of the Slate Life works I literally copied the title of the Leonard Cohen song.

"The Crack within where the light comes in", 72-41cm.

"The Crack within where the light comes in 2", 72-41cm.



Nieuwe Rotsen / New Rocks.



Ook in de "Nieuwe Rotsen" hebben de oude dakleien een plek. Deze nieuwe werken ben ik begonnen met het breken van de dakleien door er een natuurlijk gevormd brokstuk op te laten vallen.

The old roof-slates also have a place in the New Rocks series. I started these new works by dropping a naturally shaped boulder on the roof-slates.



Dit was het begin van de reis van de "Nieuwe Rotsen". De reis die elk Oerlandschap heeft afgelegd. Een reis die begint bij natuurlijke materie die zich volledig heeft moeten aanpassen aan de wensen van de mens om vervolgens op zoek te gaan naar de essentie van de materie. Gekscherend noem ik dit wel de reis van de Gamma naar God. Zo zijn ook de "Nieuwe Rotsen" ontstaan. Rotsen waarin alle barsten en brokstukken hun plek gevonden hebben.

This was the start of the journey of the New Rocks, the journey that each Primeval Landscape must undertake. It is a journey that begins with natural matter that has been molded to fit the needs of mankind, and the search for its raw essence. Jokingly I call this the voyage from the Gamma to God (Gamma is a Dutch building market). This is also how the "New Rocks" materialized. Rocks in which every crack and fragment has found there place.



"King of Rocks", 71-55cm.

"New Rock 1"'63-57cm.




"New Rock 2", 65-61cm.




stars explode and mountains melt
creation shifts, the flow is felt
as space and time are torn and worn
life persists, New Rocks are born



























vrijdag 15 december 2017

Schilden / Shields




Wat bij mij als eerste naar boven komt als ik aan schilden denk zijn de ridders in de Middeleeuwen die schilden gebruikten tegen aanvallen met zwaarden, lansen, ploertendoders en allerlei ander wapentuig. In de huidige tijd denk ik aan de oproerpolitie die schilden gebruikt tegen allerlei vliegende objecten tijdens uit de hand lopende demonstraties. Ook tegen de krachten van de natuur worden schilden ingezet zoals hitteschilden. Onze dijken kunnen als schild gezien worden als bescherming tegen de kracht van het water. Het duidelijkste natuurlijke schild is misschien wel die van de schildpad. In het algemeen kan gesteld worden dat het schild dient om krachten van buiten af tegen te houden. Dit gaat echter niet op voor de schilden waar ik het over heb. Deze houden zich bezig met de krachten van binnenuit.

The first thing that comes to mind when I think of shields are the knights of the Middle Ages, using their shields against voilent attacks of sword, lance, cosh and all kinds of weaponry.
For our present day I am reminded of riot police using their shields against projectiles during escalating demonstrations. Shields are also used against the forces of nature. Heatshields, for example, allow us to keep our apperature from being overheated by the sun. Our dikes are also shields that protect us against forces of water. When it comes to naturally occurring shields, the shield is of a turtle is the first thing that comes to my mind.  In general, you can say the purpose of a shield is to offer protection against external forces. However, I would like to discuss a type of shield that are not for protection against something from the outside. Rather, these shields allow one to regulate forces that come from the inside. Perhaps a river sluice would be a more accurate metaphor.























Dat ik kunst zou gaan maken heb ik niet bedacht maar is iets wat me is overkomen. Rond mijn 35e kwam de stroom op gang en deze neemt nog steeds in kracht toe. Naast de kunstwerken die ontstaan ben ik ook geïnteresseerd in het proces waar je bij het maken van kunst doorheen gaat. Hierbij vind ik veel herkenning in het werk van de Zwitserse psychiater Carl Gustav Jung (1875-1961). Uit het boek "Eigenzinnig kunstzinnig"van Tjeu van den Berk komt het volgende citaat.

"Een mens is slechts de bloesem en vrucht van één seizoen, ontsproten aan een eeuwenoud wortelstelsel waar hij intrinsiek deel van uitmaakt. Juist de kunstenaar weet hierin af te dalen en als een ware alchemist de prima materia uit de onderwereld op te delven en te transmuteren tot een kunstwerk. Dit doet hij op twee manieren. Ofwel bezweert hij deze oermaterie in abstracte vormen ofwel laat hij er zich door bedwelmen in organische vormen. Feitelijk zijn volgens Jung beide drijfveren in elk kunstwerk aanwezig. De kunstenaar gaat onder in de oerchaos, maar hij mag er niet aan ten onder gaan." 

De schilden die ik laat zien bewegen zich in het gebied genoemd in de laatste zin van het citaat. Waar de fysieke schilden bedoeld zijn om krachten tegen te houden, laten deze schilden zoveel mogelijk binnenkomen. Informatie uit het onderbewustzijn wordt doorgelaten. De schilden bewaken de grens wanneer deze oerstroom te krachtig dreigt te worden.

Making art was not something that I decided upon but rather something that happened to me. Around the age of 35 a creative current seized me, and has since only increased in strenght. Aside from making art I am also interested in the proces one goes through when making art. When it comes to this, I see myself in the work off the Swiss psychiatrist Carl Gustav Jung (1875-1961). The following quote (translated from Dutch) comes from the book "Eigenzinnig Kunstzinnig" (Authentically Creative) by Theu van den Berk, on the writings of Jung.

"A human being is just the blossom and fruit of one season, sprouted from an ancient rootsystem that he is an intrinsic part of. The artist knows how to descend into this rootsystem to harvest the prima materia from the underworld and transmutate it into an artwork. He is doing this in two ways. He either moulds the primal matter in abstract forms, or he allows himself to become enraptured by it through organic shapes. In fact, according to Jung, both motives are present in every work of art. The artist is submerged in the primal chaos, but he may not drown in it."

The shields that are shown below are related to the last sentence of the quote. Physical shields are meant to block forces. These shields, however, are regulating how much force allowed to pass through. The shields offer protection when the primal stream becomes too strong, and the sluice gets "narrowed".

Wounded Shield, 60-30cm


Organic Shield, 60-40cm




Solid Shield, 48-48cm.



Tot slot een voor mij bijpassend gedicht van mijn zoon Rik die met enige regelmaat woorden weet te vinden bij het Oerlandschap.

Als oergeschreeuw
je hart vervult
Houdt schaduwgids
de wacht
Zodat jij niet weten zult
wat je van je pad
afbracht.








zaterdag 7 oktober 2017

Mus, Ma en Kleine Zwaan / Mus, Ma and Little Swan







Mus en Ma.





Als ik met nieuwe werken begin heb ik over het algemeen geen idee waar het over gaat. Ik weet wel welke materialen ik als uitgangspunt wil gebruiken. Vervolgens laat ik de Oerlandschappen organisch groeien waarbij ik nauw samenwerk met de intuitief gekozen materie.
In dit geval was het echter totaal anders. Vorig jaar zomer, in de voorbereidingsperiode van mijn Vision Quest, werd mij duidelijk dat ik een sculptuur wilde maken. Ook wist ik gelijk dat deze uit twee delen moest bestaan. Het moest over mannelijke en vrouwelijke energie gaan en de naam zou  "Mus en Ma" worden, wat afgeleid is van het Jungiaanse Animus en Anima.
Het maken van de sculptuur kostte me verrassend weinig moeite. Bij het samenstellen werd echter duidelijk dat het beeld nog niet compleet was. Er ontbrak nog een verbindend element. Daar was de tijd nog niet rijp voor en het werk heb ik weggezet.

When I am starting with a new work, I generally have no clue what it will be about. I do know, however, which materials I have to use to get started. Subsequently The Primeval Landscapes organically grow in close cooperation with the intuitively chosen matter.  
In this case it was totally different. Last year in summer when I was in the preparation period for my Vision Quest, it became clear to me that I wanted to make a sculpture. I also knew it had to consist of two parts. It was about male and female energy, and the name was "Mus and Ma" derived from the Jungian Animus and Anima. 
Making the sculpture took surprisingly little effort. However, after having assembled the sculpture it became clear that it was not complete. A connecting element was needed. There was no solution at the time so I put the work away.












Kleine Zwaan / Little Swan.



Dit voorjaar stuitte ik op het verbindende element. De Vision Quest was inmiddels achter de rug. Tijdens de evaluatiedag in 't Gooi maakte ik een wandeling door het bos. Mijn oog viel op een groot stuk berkenbast waarvan ik wist dat deze mee terug moest naar mijn atelier om een plaats tussen Mus en Ma in te nemen.
En vervolgens, alsof het zo moest zijn, kreeg ik een uitnodiging voor een sjamanistische themadag over mannelijke en vrouwelijke energie, de dag van Zwaan. In het sjamanisme word Zwaan wel gezien als het dier waarbij mannelijke en vrouwelijke energie het beste in balans is.
Al met al genoeg inspiratie om de sculptuur af te maken!

This spring I stumbled on the connecting element. The Vision Quest was already behind me. During the evaluation day of the Quest I made a walk through the woods. I stumbled on a large piece of birch bark. I knew I had to take this with me to my studio to complete the sculpture.
Subsequently, as if it had to be this way, I received an invitation for a shamanistic day about male and female energy called the day of Swan. In the Shamanistic view Swan is seen as the animal with the best balance between male and female energy. 
Enough inspiration to finish he sculpture!



















Tijdens het gehele Panta Rei project blijkt dat er verbindingen ontstaan met werken uit het verleden. Met "Mus en Ma" was het iets anders. Vanaf het moment dat ik de sculptuur begon te maken, bestond er voor mij een duidelijke relatie met het nummer "I'll be your mirror" van Lou Reed. Dit nummer was in die periode dan ook regelmatig in mijn atelier te horen.

https://www.youtube.com/watch?v=IYFz1am9OO4

During every step in the Panta Rei project, new connections with works from the past appeared. With "Mus and Ma" it was different. From the moment I started making the sculpture, there was a clear connection with the Lou Reed song "I'll be your mirror". The song could be hearded on a regular base in my studio. 

https://www.youtube.com/watch?v=IYFz1am9OO4

vrijdag 19 mei 2017

De Boswachter / The Forester.
































In 2014 ben ik met het Panta Rei project begonnen. Panta Rei betekent letterlijk "alles stroomt". Door de monding van de Rijn te verbinden met de bron van de rivier is een creatieve stroom op gang gekomen die ik ben gaan volgen. Ik ben hierdoor op plekken gekomen en heb kunstwerken gemaakt welke ik van te voren niet had kunnen vermoeden. Met het laten stromen van kunstwerken ben ik echter al eerder begonnen.
In 2012 deed ik mee aan "Kunst in Duin" in het Piet Florisdal in Noordwijk. Ik wilde hier de serie "Leileven" presenteren die is ontstaan uit de oude dakleien van de St Jeroenskerk in Noordwijk: http://www.robvanleeuwen.com/Leileven.htm

In 2014 I started the Panta Rei project. Panta Rei literally means "everything flows". By connecting the mouth of the river Rhine with its source, a creative flow was created which I followed. Doing so brought me to various places and inspired me to create artworks I'd never thought I'd make. The flow in my art already started at an earlier stage.
In 2012 I participated in "Art in the Dunes" in Noordwijk. I wanted to present the series "Slate Life" which I made from the old  roof slates from the St Jeroens-church in Noordwijk.
http://www.robvanleeuwen.com/Slatelife.htm





























Vanaf het eerste moment dat ik aan dit presentatie schot ging werken had ik het gevoel dat er "meer" in zat. Met elke handeling werd dat gevoel sterker. Ik ben in gesprek gegaan met Staatsbosbeheer en we hebben besloten om het object na afloop van het festival te laten staan om mij de kans te geven dit werk verder te laten groeien. Naast het werken met de elementen kon ik nu ook de samenwerking aangaan met de seizoenen. Elk voorjaar en najaar ging ik een paar dagen aan het werk in het Piet Florisdal.
De eerste jaren was mijn aanpak zoals ik op mijn atelier werkte. De "Boswachter" werd gedemonteerd en plat in het gras gelegd zodat ik kon werken aan de huid. Er ontstond een wisselwerking tussen mijn inbreng en het verval door de weersinvloeden. De schoonheid zat hem vooral in de prachtige details die dit opleverde.

From the moment I started working on this presentation panel I had the feeling that there was "more" in this. With every action I took this feeling became stronger. I discussed this with the foresters and we decided to leave the object in its place after the festival. This gave me the opportunity to let it evolve. Beside working with the elements I now could also start collaborating with the seasons. Every spring and fall I went to the forest to work on "The Forester".
The first few years my approach was similar to my work in my studio. The "Forester" was disassembled and placed flat in the grass so I could work on the skin. An interaction began to occur between my contribution and the weather influences. The beauty was found in the beautiful details that were formed.






De "Boswachter begon steeds meer met zijn omgeving te vergroeien. Het demonteren en plat werken was op een gegeven moment dan ook niet meer mogelijk. Ook begon hij steeds meer zijn plek te krijgen. Bezoekers van het dal begonnen er op te reageren wat al snel de bijnaam "De Olifant" opleverde.

Over time the "Forester" merged with the surroundings. At a given moment disassembling the object to work on separate components was no longer a possibility. The artwork also found its place in the experience of the visitors of the forest. People started to react to it and soon the nickname "The Elephant" was born.




Na de seizoenen enkele malen doorlopen te hebben kreeg de huid en daarmee ook de details een ander karakter. De veranderingen onder invloed van de seizoenen werden extremer. Vooral na de winter onstonden er mooie nieuwe structuren. Uiteindelijk kwam de "olifant" helemaal kaal uit de winter wat voor mij het signaal was voor een nieuwe aanpak.

After weathering the seasons for several years the skin and its details started to develop a new character. The changes by the weather became more extreme. Especially after the winter beautiful new structures took shape. Eventually the winter had left "the Elephant" bare. For me this was a signal to start a new approach.




Tot dat moment lag het accent voornamelijk op de huid van de "Boswachter". Dit spoor heb ik verlaten en ben me meer gaan richten op de vorm. Een benadering als sculptuur wat voor mij als kunstenaar een nieuw spoor was. De zaag ging in de contouren waardoor er een nieuwe dynamiek ontstond. Het toevoegen van een "Fibonacci" spiraal bracht het kunstwerk een nieuwe verbinding met de aarde wat uiteindelijk leidde tot het plaatsen van een zaailing van een esdoorn. In zijn groei kan deze levende boom de interactie aangaan met de bestaande sculptuur.

Until that moment the focus was mainly on the skin of "the Forester". I abandoned this course and started to focus on the shape. I would approach it as sculpture, which was a new experience for me as an artist. I started to work the contours with a saw, which created a different dynamic. Adding a "Fibonacci" spiral gave "the Forester" a new connection with the earth. Eventually this led to planting a maple seedling. Over the course of its growth this living tree can interact with the existing sculpture.







De "Boswachter" was in de eerste jaren nog een losstaand project waar ik aan werkte naast het werk in mijn atelier. Met de start van het Panta Rei project begon deze grens steeds meer te vervagen. De materie waarmee ik werk in mijn atelier begint inmiddels ook in het bos te verschijnen en het sculpturale van de "Boswachter" begint zijn weg te vinden in mijn atelier. 
Er is dus duidelijk weer een nieuwe fase in mijn werk aangebroken.

During the first few years "the Forester" was a project separate from my studio work. With the start of Panta Rei this division started to fade. The matter I with which worked in my studio also began to appear in the forest, and the sculptural approach found its way into my studio. 
Clearly a new phase in my work has started.









De winter heeft inmiddels zijn werk weer gedaan. Nu is het mijn beurt weer!

Meanwhile winter has done its work. Now it's my turn again!